Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij zag hem verschrikt aan.

„Paul! En wisten ze dat hier f Je ouders, je zusters F"

„Ja, mijn ouders en mijn groote zusters moesten het weten. Ik ging hier naar de kerk om geen ergernis te wekken maar in mijn hart noemde ik dit huichelarij!"

„En toen Paul ?"

„Ik voelde mij in dien tijd diep ongelukkig, veel ongelukkiger dan nu en dat zegt veel!"

Zij bloosde en hij ging voort, de hand door zijn dikke

haren strijkende.

„Mijn ouders vielen mij niet hard ; mijn vader ried mij aan boeken te lezen, die de waarheden van den godsdienst verdedigden en mijn moeder verzocht mij altijd te blijven bidden en dat heb ik beide gedaan. Ik onderzocht niet om te vinden dat mijn twijfel gegrond zou zijn maar juist om dien te bestrijden. Ik bad, hoewel ik huiverend vreesde, dat geen God mijn gebed zou hooren. 't Was zoo vreeselijk; het was of de hemel een gapende afgrond, een afzichtelijk ledig voor mij geworden was of het Niets mij van alle kanten omringde."

„O ja!" zeide Irene en sloot bevend de oogen.

,,'t Is zoo moeilijk voor ons, wij die van jongs af gewoon zijn te leven met de gedachte aan een andere, een betere wereld, wij die ons die wereld gewoon zijn voor te stellen vervuld door Gods tegenwoordigheid, door de engelen, de heiligen, wij die ons door zulke innige banden verbonden voelen aan dien hemel, die van jongs af al onze gedachten, onze woorden, onze handelingen inrichten met het oog op dat onzichtbare leven, waarvan ons aardsch bestaan slechts een afspiegeling, en voorbereiding is, plotseling te moeten

Sluiten