Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hooren, dat zoovelen, die wij hoog stellen om hun verstand, hun ontwikkeling voor dit andere, betere gedeelte' van ons bestaan, dat een deel van ons zelf geworden is, de schouders ophalen, het een droom, een illusie, een ouderwetsch idee noemen

Irene dronk als het ware de woorden in, die van zijn lippen kwamen ; ja, dit alles had zij ook gevoeld, maar zij kon het niet onder woorden brengen ; zij was

dus de eenige niet.

„Dat bracht mij in verwarring! Ik was goed onderwezen in den godsdienst maar het baatte mij niets. Mijn geloof raakte op den achtergrond; het nieuwe trok mij met onweerstaanbare macht aan, maar ik voelde dat die macht niet goed was, dat wanneer ik naar die stemmen luisterde, ik het beste wat ik bezat, zou moeten prijs geven."

Irene knikte, ja dat was ook bij haar het geval, Paul ging voort:

„Wanneer ik voor mijn gedrag of hartstochten verontschuldigingen had willen zoeken, wanneer ik op de eene of andere manier er belang bij had gehad te wenschen, dat er geen God en dus ook geen verantwoordelijkheid van den mensch jegens Hem bestond, dat de aarde ons eenig doel was, wie weet, hoe ik afgedwaald zou zijn of ik niet onherstelbaar den kostbaren schat van mijn geloof zou hebben verloren ; maar ik veranderde niet van gedrag. Ik bleef — stellig dankte ik het aan de gebeden van mijn ouders, dat God mij in dezen tijd zoo bijzonder beschermde doof voor de verleidingen van mijn zoogenaamde vrienden ; ik vermeed het kwaad hoe veel het mij ook dikwijls kostte."

Sluiten