Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat hij sterft. En 't is jou schuld, jou schuld! Slechte

moeder, plichtvergeten vrouw!"

Alle grieven, die hij zoo lang zwijgend had verzameld, alle toorn die hij had trachten te verstikken, baanden zich nu met geweld een weg naar buiten ; het wilde dier ontwaakte en was door niets te brei-

d<De dokter hield hem tegen; hij verstond de woorden niet, maar hij begreep Réné's verontwaardiging en

woede. . .

, Mijnheer, mevrouw kon 't toch met weten een groote onachtzaamheid van de bonne geweest. Wie kon denken dat het kind, zijn bedje uit zou gaan om met het haardvuur te spelen, 't Sliep zoo rustig! Ik bid u, zij is de moeder, zij wordt ook zoo

diep getroffen."

Snikkend was Irene voor het bed gezonken. „O God. mijn kind, mijn kind! Je hebt gelijk Réné, ik verdien je verwijten, en veel, veel meer.

Maar hij was tot bezinning gekomen, keerde zich van haar af en wierp zich in een fauteuil neer, het gelaat in de handen verborgen.

„Dokter is er hoop ?" snikte zij.

„Voor het leven, een vonkje, maar het arm kind heeft vreeselijke brandwonden ontvangen; het zal... „Verminkt blijven?"

Hij zweeg; en zij stond snel op, ging naar de) andere kamer en kwam terug in haar huiskleeren, maar er lag nog poeder op haar haren en het blanketsel was niet geheel van haar gelaat afgewischt.

Réné hoorde met strak gelaat naar de raadgevingen en aanwijzingen van den dokter, die afscheid nam en

Sluiten