Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

r

Hoe ik bij de Politie kwam.

, .Beste jongen, komaan, wees nou verstandig! Laat mij nou 'n goed kantoor voor je zoeken. Daar zit je rustig, veilig... en wil je dat niet, kom dan bij mij in de apotheek." En na een poosje van voor zich uit turen hernam mijn vader: „Maar bij de politie... en nog wel de geheime... wat heb je je in 't hoofd gehaald! Dacht je nu werkelijk daar nog plezier in te hebben als je eens tien jaar verder bent? Komaan, ik zal eens voor je uitkijken... In de suiker... geloof me, daar zit meer in dan in *t politievak!"

Den middag waarop vader mij aldus gemoedelijk vermanend onderhield, had ik voor de eerste maal in mijn leven groot leed. Ik voelde toen wel heel duidelijk dat het mij niet zou gelukken bij de politie te komen.

Eerst had de bezorgde ernst waarmee vader mij ten leste bezwoer toch niet langer toe te geven aan mijn droomenwensch, suggestief op me ingewerkt, en mij overtuigd dat vader 't bij 't rechte eind had, dat 't zoo toch maar beter was, en had ik reeds berust.

Doch in den namiddag van dien troosteloozen Zondag, toen in 't schemeruur in een hoek van de kamer ik mijn gedachten en phantasiën den vrijen loop gaf en de verbeelding mij wegvoerde naar de donkere sloppen met de spokige huizendonkerte, met de herinnering aan *t geheimzinnige daarachter, toen leefde weer het oude verlangen langzaamaan in me op, het verlangen naar omzwervingen

Sluiten