Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Alles stroomt naar de kluis en onbedaarlijk is het gelach.

Vader staat te vloeken en trekt steeds aan de tralies, die onwrikbaar zijn. Moeder en de meisjes huilen en zien den hongerdood al voor oogen.

Een oppasser komt mij waarschuwen en ik tracht de familie zooveel mogelijk gerust te stellen door te zeggen, dat ik direct den exposant zal gaan opzoeken om de hekken te doen ontsluiten. Doch helaas, de man is voor zaken de stad in en niet voor 6 uur terug. Er zat niets anders op dan daar rustig te blijven en geduldig te wachten tot de exposant kwam, die zou zeggen: Sesam open u.

Het ernstige van de zaak was, dat die familie des namiddags met den trein weer naar Friesland terug moest

en nu niet weg kon.

Wat zullen die menschen een boel te vertellen hebben gehad, toen ze weder rustig en wel thuis waren.

Een heel belangrijke afdeeling op de tentoonstelling was het paviljoen voorden diamanthandel,waarvoortonnen gouds aan edelgesteenten waren uitgestald.

Dit gebouw stond in electrische verbinding met de politie en de brandweer van het tentoonstellingsterrein. Het geheele paviljoen was voorzien van stille verklikkers om te alarmeeren zoo er onraad mocht zijn.

In het midden van dit gebouw was een reusachtige langwerpige uitstalkast geplaatst,waarin de schatten waren tentoongesteld. Deze vitrine was gedekt door glas van ongeveer 2 cM. dik en mocht een begeerige bezoeker soms lust krijgen het een of het ander zich toe te eigenen en daarvoor een ruit trachtten in te slaan, dan zag hij zich leelijk bedrogen, want door den slag verdween de vitrine in de diepte in een ijzeren reservoir, dat zich onmiddellijk automatisch sloot.

Sluiten