Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar, zijn? straf zal hij toch ondergaan: dit staat voor mij boven alles vast.

Ook hier kon men weer ontdekken, dat vele menschen, ook in strafzaken, vaak praten alsof zij er alles van weten, terwijl zij er ten slotte niets van weten.

Deze moeder had men wijs gemaakt, dat Jan vijf jaren alsof dat twee dagen zijn! — moest wegblijven, dan kon hij weer vrij en frank terugkeeren. Maar zij wist niet, dat voor dit feit twaalf jaar stonden, en mdien hij was weggegaan n4 de uitspraak van het vonnis, dan zou die tijd met nog een derde vermeerderd zijn geworden en dus zestien jaar zijn.

Die moeder durfde mij niet zeggen, dat ik er niets van wist, want dat „mèn" het haar anders gezegd en verzekerd had; maar mijne raadgevingen mochten toch niet baten.

Zeer kort na mijn bezoek was Jan, die steeds zorgde, dat ik hem niet kon ontmoeten, op den trein gegaan en had de wijk genomen over de grenzen.

Met zijne moeder had hij afgesproken, dat hij niet zou schrijven, opdat de politie daardoor geene gelegenheid zou hebben, zijn spoor te ontdekken. Dat was eene marteling voor die goede ziel. Het duurde echter gelukkig niet zoo heel lang, of er kwam toch een brief. Maar, hoe kon het anders! het waren klaagliederen en nog eens klaagliederen.

Intusschen was zijne zaak voor de Rechtbank behandeld, die hem veroordeelde tot eene gevangenisstraf van één jaar. Dat viel mij drie maanden tegen. Meer uan negen maanden had ik niet verwacht, maar minder toch ook niet veel.

Natuurlijk was hem spoedig die uitspraak bekend, en nu, minder dan ooit, had hij moed om naar huis te gaan, wetende dat de gevangenisdeuren dan voor hem geopend zouden worden. En zoo bleef hij in den vreemde ronddolen, als een verloren zoon, verre van het ouderlijk huis, eigenlijk óók gebrek lijdende, en met een gevoel, alsof hij door iedereen was verlaten.

Sluiten