Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

öij mii duidelijk te maken, dat er niets was, dat deugde! Hij sprak met 'n vuur of hij voor eene groote volksvergadering was opgetreden, en met de meeste kalmte en aandacht en met het meeste geduld luisterde ik naar zijne gloeiende oratie.

Eindelijk mocht ik ook iets in het midden brengen en deed dit natuurlijk zeer voorzichtig en bescheiden. Ik begon met de voor hem wel ietwat nuchtere vraag: Hoe oud-is u? waarop hij, na eenige aarzeling of hij dit zeggen zou of niet, zeide: Vier en twintig!

Dus iemand, die al heel wat ervaring achter den rug heeft. Ik kan mij voorstellen — natuurlijk redeneerde ik in negatieven zin met hem mede — ik kan mij voorstellen, dat u al heel wat teleurstelling en bittere ervaringen hebt opgedaan en dat u reden hebt die kapitalistische maatschappij te vervloeken en te verwenschen en dat er een verlangen bij u is naar den socialistischen heilstaat; dan zullen er geene proletariërs en geene welgedane bourgeoisie, geene loonslaven en geene slavendrijvers, geene loondieven en geene onderkruipers, geene uitbuiters en geene kapitalisten, geene heeren en geene knechten, geene dag- en nachtslavinnen (dienstboden), geene politie en geene klassejustitie meer gevonden worden; dan zal het zijn: Recht voor allen! Een ideale Staat!

Een oogenblikje keek hij mij aan of hij zeggen wilde: meent ge dit nu of hoe heb ik het met u ?

En toen zeide ik hem, dat ik niet mocht toegeven, dat alle kapitalisten dieven zijn; dat heeft mijne ervaring mij anders geleerd. Evenmin mocht ik toegeven, dat er voor den arbeider niets gedaan wordt. Als bewijs daarvoor meende ik te mogen noemen het kosteloos of bijna kosteloos onderwijs met zoo noodig kleeding en schoeisel er bij; de gratis toelating tot het meer uitgebreid en zelfs middelbaar onderwijs; de oprichting van verschillende vakscholen; vrije geneeskundige behandeling en medicijnen, en zoo noodig verpleging in Zieken-inrichtingen en vacantiekolonies;

Sluiten