Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uw aangezicht te bedekken en een schijnmasker om uw karakter te verbergen.

Mené-é-é-ér!

Ja wel, dat meen ik. En ik voeg er nog eene tweede raadgeving bij, n.1. om te eindigen met vrome brieven te schrijven aan je ouders. Schrijf geen énkelen brief meer, en in geen geval, zooals je tot nu toe deedt, maar bewaar al uwe vrome woorden tot ge straks weer in de maatschappij zijt teruggekeerd, en zet die d&n om in daden; toon dan wat u voor de toekomst wenscht te zijn en te doen.

Mijn woord vond hij weer hard, zéér hard. Toch zeide hij mij te danken voor mijn bezoek en vermaning en hij beloofde er naar te zullen handelen. Na zijn ontslag zou hij weer dadelijk een patroon zoeken, zijn verdiend geld zou hij aan zijne ouders geven; koffiehuizen zou hij niet meer bezoeken, maar in plaats daarvan, mede „opgaan naar des Heeren huis".

Wat 'nheerlijke voornemens en beloften!

Gelukkig dat vader en moeder zoo stilletjes het met mij eens werden, dat voorzichtigheid raadzaam was en men liever maar eens moest zien, wat de toekomst geven zou.

Zijn tijd van ontslag was aanstaande. Zeer ernstig had ik den ouders geraden bij zijne thuiskomst kalm en zeer gereserveerd te zijn.

Zulk een oogenblik is altijd zeer aangenaam en aandoenlijk en dan wordt zoo gemakkelijk alles vergeven en vergeten; en wanneer daar redenen voor zijn, is het de eerste plicht dit te doen, maar er kunnen nog meer redenen zijn, dit niet te doen.

Zoo ook hier. Hém had ik gezegd: Kom kalm thuis, speel geen verloren zoon, zeg weinig, maar laat er eene innige begeerte en behoefte zijn, zoo mogelijk goed te maken, wat kwaad was gedaan.

Dit beloofde hij.

Maar neen, hij moest den verloren zoon spelen. En hij deed dit op uitnemende wijze. Bij zijne thuiskomst

Sluiten