Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet geheel geruïneerd, maar toch duchtte zij een klap in hare financien. Zij sprak er over tegen hare vrienden en kennissen, en weldra wist het geheele stadje, dat de zaken van den man in kwestie niet alleen fout gingen, maar dat er zelfs stukken van de weduwe X weggemaakt waren. En het zaakje kwam ook ter oore van de Justitie, die meende te moeten optreden.

De onrust in huis was zoo mogelijk nog toegenomen. Ook voor de arme vrouw was het meer dan duidelijk geworden, dat de zaken van haar man niet in orde waren. Wat er haperde wist ze niet; niemand zei het haar, maar zij zag, zij gevoelde het, dat het niet goed ging. Zij had haar man al eens onverwacht aangetroffen, dat hij zijne oogen afveegde, omdat hij geschreid had, en dat deed haar nog het meeste pijn. Mocht zij de zorgen maar met hem dragen! Maar hij wilde haar tot eiken prijs sparen — die stakkerd! Hij vergat, dat hij juist door zijne handelingen die arme vrouw eene dubbele zorg te dragen gaf.

Het was op een Woensdagmiddag, omstreeks half drie. Er werd gescheld. Zooals het in de laatste dagen meermalen ging, was het ook nu, ieder schrok. Wie, wat zou dat zijn? Men keek door de ruiten en zag een viertal heeren, geene onbekenden.

De man zelf ontving hen, meer dood dan levend. Al wat aan hem was beefde. En in de huiskamer zaten moeder en de, nog jeugdige, dochters als badende in heur tranen. Thans wisten zij alles.

Zonder veel spreken ging men het kantoor binnen. Twee der mannen, Rijks-veldwachters inburgerkleeding, bleven in de gang.

De Justitie was gekomen om de zaken na te zien, en na bevind te handelen.

Het onderzoek was betrekkelijk spoedig afgeloopen en de man kreeg de aanzegging van zijne oogenblikkelijke inhechtenisneming, met verlof van vrouw en kinderen afscheid te nemen.

Sluiten