Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opeens echter werd dat anders.

In een der huizen gingen twee agenten binnen, zonder vertoon en zonder veel drukte, met de bedoeling den menschen zachtaan te zeggen, dat het het sluitingsuur was, en ieder dus verzocht werd heen te gaan.

Maar hier mocht dit niet zoo goedschiks afloopen. Opeens knalt een revolverschot, en wel zoo juist gemikt, dat de agent, die het woord deed, doodelijk gewond neerviel.

Natuurlijk dadelijk de grootste opschudding. Oogenblikkelijk rukte versterking van politie de zaal binnen; alle uitgangen werden afgezet, zoodat niemand het huis kon verlaten, om zoo mogelijk den dader in handen te krijgen.

Aanvankelijk scheen het of hij gelegenheid gehad had, in de verwarring te ontkomen, maar het optreden der politie was zóó snel en zóó goed georganiseerd, dat men die mogelijkheid niet kon aannemen. Hij moest, zoo meende men, stellig zich hier of daar in het huis verscholen hebben. En inderdaad, na lang zoeken werd hij gevonden, met het moordtuig nog in zijn bezit. Natuurlijk was het boeien en onder sterk politiegeleide overbrengen naar het politie-bureau, betrekkelijk het werk van een oogenblik.

Door de Rechtbank werd hem een vonnis opgelegd van vijftien jaar gevangenisstraf. Maar wijl hij in appèl ging, moest zijne zaak voor het Hof in Den Haag behandeld worden, en werd hij in de strafgevangenis alhier, als preventief opgenomen. Zoodoende ontmoette ik hem in de cel.

Ik kende de geheele geschiedenis natuurlijk uit da bladen. Maar wie schetst mijne verbazing, toen ik dien man voor het eerst zag. Is dat nietige, onbeduidende en misvormde kereltje, die wurm, is die een moordenaar? Het kostte bij eene eerste ontmoeting inderdaad moeite, zich dat te kunnen voorstellen.

Bij nadere kennismaking was dit echter niet meer zoo moeilijk.

Sluiten