Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet. Bij zijn verzet had de gearresteerde eene enkele verwonding opgeloopen, en dat was genoeg om tegen den veldwachter te getuigen.

Zoo deden zij en zoo werd een muisje geboren met een heel langen staart. De zaak kwam voor de rechtbank en ieder hield zich aan de gemaakte afspraak. Maar tegelijk vergaten zij, dat de rechter, die week aan week menschen van allerlei stand en ontwikkeling voor zich krijgt, zulke scherpe voelhorens heeft, dat hij al spoedig weet of de getuigen de waarheid, de geheele waarheid en niets dan de waarheid spreken, of dat zij liegen.

Er zijn individuen, die zoo geraffineerd geslepen en zoo met alles, wat rechtzaken betreft, op de hoogte zijn, dat de rechter, ook al is hij stellig overtuigd, dat er brutaal gelogen wordt, soms gedwongen wordt tot veroordeelen.

Als men met zulk soort gevangenen spreekt — want op een of anderen tijd vliegen zij er toch in — dan staat men verbaasd, hoe die menschen over den eed denken, en hoe lichtvaardig zij een totaal onschuldige doen veroordeelen. In eene volgende schets zal ik daarvan een bijna ongelooflijk staaltje meedeelen.

Deze boerenjongens waren echter niet zóó geslepen, dat zij den rechter konden misleiden. Wel nam een hunner, bij de behandeling der zaak, eene ietwat brutale houding aan, maar die was in eene omgeving als van een rechterlijk college al spoedig tot de orde geroepen.

Beklaagden wilden er zich uit, en de getuigen zouden trachten den veldwachter er in te praten.

Wat in onze dagen telkens voorkomt, was in die dagen iets zeldzaams, n.1. de beschuldiging van mishandeling door politie. En zeker zijn er, en was er misschien ook in die dagen, hier of daar wel een agent of veldwachter, die hardhandiger optrad dan noodig was, maar dit gold voor dezen politieman allerminst.

Dadelijk doorzag de rechter de bedoeling der getuigen, en daarom wees hij hun met al den ernst,

Sluiten