Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Reeds op zijn 15de jaar had hij een vonnis, dat voor zijn leeftijd inderdaad zwaar mocht genoemd worden. En ik herinner mij nog zeer goed, dat hetvoor-de-eerste-maal-zien van dien jongen, op mij een indruk maakte, welken men krijgt bij de ontmoeting van elk kind, dat in de gevangenis terecht komt.

Het bleek mij echter al spoedig, dat hij van mijn medelyden al heel weinig gediend was. Zoo mogelijk, had hij gaarne de rollen omgekeerd. Hij vond het voor mij maar geen benijdenswaardig baantje om al dat „tuig" hier te bezoeken, 't is toch maar boter aan de galg gesmeerd!

Voor hèm gold dit onbetwistbaar, want of ik met hem sprak over zijne ouders, of over zijne toekomst, het was hem alles hetzelfde. Het een liet hem even koud als het andere.

Kort voor het eindigen van zijne eerste straf bracht ik hem nog even bezoek, sprak nog eens over zijne plannen voor de toekomst, en wees hem op de mogelijkheid om hier niet meer terug te komen, indien het maar zijn ernstig voornemen was, om voortaan te laten, wat hij niet doen mocht en maar wilde luisteren naar zijne ouders.

Intusschen had ik daar ook bezoek gebracht. Die menschen vonden het verschrikkelijk, dat dit kind hun zulk eene oorzaak van verdriet was. In de gansche familie was het nooit voorgekomen, dat iemand met den strafrechter in aanraking was geweest, en ook de andere kinderen pasten zeer goed op, alleen met dezen knaap was niets te beginnen.

Mijn afscheidsbezoek gaf mij al even weinig hoop, als al de vorigen. En de profetie, dat hij weer spoedig hier zou terugkomen, behoefde men volstrekt niet gewaagd te noemen.

De mindeijarige gevangene moet bij zijn ontslag door of namens de ouders worden afgehaald, of hij wordt door de politie afgehaald en thuis gebracht. Dan wordt de uitgaanskas, d.w.z. het verdiende geld, niet

Sluiten