Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verdwenen langzaam aan, en hij voelde zich van dag tot dag aansterken, zoodat de hoop op algeheele genezing niet was buitengesloten.

Maar dan?

De Krijgsraad had hem niet vervallen verklaard, en dus moest hij naar de Klas terug. En alleen de gedachte daaraan was voldoende om hem de koorts op het lichaam te jagen. Hij wilde zoo gaarne buiten straf blijven, maar zag er geene kans toe. Dit was te erger voor hem, omdat zijn diensttijd binnen enkele maanden verstreken was, en het laat zich verstaan, dat hij na alles, wat hij had medegemaakt, liever honger wilde lijden in den burgerstand, dan één dag langer dan noodig was, in dienst te blijven.

Ik wees er hem op, dat hij vóór alle dingen zijn karakter had te buigen, door minder opvliegend te wezen, en meer zich te schikken naar den „gang van het werk". Wanneer hij mij wilde beloven, dat hij dit zooveel mogelijk wilde doen, dan gaf ik hem de belofte, dat ik den kommandant van het Depót van Discipline zou schrijven, en dat ik mij dan verzekerd hield, dat hij dan niet zóóveel gevaar voor straf zou hebben. Dit beloofde hij, en ik schreef, toen zijn tijd van terugkeer daar was, aan genoemden kommandant al mijne bevindingen en indrukken omtrent dezen man 'en deelde als mijne stellige overtuiging mede, dat deze soldaat bij zijn terugkeer alles zou doen wat mogelijk was om zich zoo stipt mogelijk aan bevelen en reglementen te houden; redenen waarom ik Z.EdelGestr. verzocht zooveel mogelijk „zachtkens met den jongeling te handelen".

Dit hielp.

Nadat hij reeds verscheidene weken vertrokken was, ging ik, terwijl ik te Middelburg logeerde, even een bezoek brengen aan Vlissingen. Daar bezocht ik myn vriend, die, mij vol blijdschap vertelde, dat hij nog steeds buiten straf was, en dat hij de weken, welke hij nog te dienen had, wel door hoopte te komen.

Sluiten