Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de wel eens voorkomende gedachte wil wegnemen, dat dit kwaad aan maatschappelijken stand gebonden zou zijn. Mij is een geval bekend, dat een 12-jarige jongen zijn 11-jarigen medeminnaar met een mes wilde wonden.

D. Een 13-jarig meisje vertelde mij eens. d.at ze het vreemd vindt, dat men denkt, dat kinderen „niets weten" en dat men in hun bijzijn niet over kiesche dingen durft spreken, om hun onschuld te sparen. Hetzelfde meisje deed mij een confessie en door een toevallige omstandigheid bekend met het feit, dat ik bezig was over het getuigenis van kinderen te schrijven, gaf het zeer intelligente kind mij verlof, voor genoemd geschrift gebruik te maken van wat ze mij te vertellen had. Het meisje logeerde tegelijk met mij bij dezelfde lieden en ik wandelde wel eens met haar, omdat ik in die plaats geen connecties had. Ongevraagd vertelde ze mij, dat ze eiken ochtend vroeg met haar vriendinnetje gaat wandelen. Zij en haar vriendin zijn kinderen van zeer orthodoxe ouders, de vader van de vriendin is ouderling zijner kerk.

Het bedoelde kind is een eenigszins te lang opgeschoten, zeer weinig elegant meisje. Een dag of acht geleden dan waren ze een heel eind' van huis een heer tegengekomen,, die vriendelijk groette en toen waren ze overeengekomen, den volgenden ochtend denzelfden weg te gaan, in de hoop, dien heer weer te ontmoeten. En weer had hij toen zoo beleefd gegroet. Dat ging zoo eiken ochtend. En nu, op dien morgen, dat ze het vertelde, had die aardige heer weer evenals den morgen daarvoor iets vertoond, nu, u begrijpt het wel, zei het meisje en ik begreep het en nu wist ik ook, wat het kind onder zoo'n ,groo|te vreugde en zoo vreemd gegiegel dien morgen aan het jonge dienstmeisje had verteld. Toen heb ik het kind erop gewezen, dat zij, zoo al geejn aanleiding gegeven, dan toch in elk geval zeer onverstandig had gedaan en tevens heb ik er haar op gewezen, dat een meisje op die wijze een slechten man bijna overhaalt tot een zeer

Sluiten