Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeder kwam aan de school, om te klagen, dat het kind onverdiend was blijven zitten. Haar werd te verstaan gegeven, dat dit oiyuist was en dat men volstrekt geen bezwaren tegen het zeer zachtzinnige en vriendelijke kind had. De vrouw moest zich natuurlijk bij die uitspraak neerleggen, maar ze koesterde wrok in haar gemoed. Toen het oudste van de twee meisjes 12 jaren was en in de nde klas zat, kwam de moeder informeeren, of ze het meisje van school mocht nemen. Men zei, dat dit, met het oog op de eischen van de Wet op den Leerplicht niet geoorloofd was en de moeder, die het kind naar haar beweren noodig had in de huishouding, gevoelde zich natuurlijk teleurgesteld. Ze wees erop, dat ze dit nu te wijten had aan den onderwijzer, bij wien het meisje het jaar tevoren niet was verhoogd. Nu zat het jongere kind op dien tijd bij denzelfden onderwijzer en de moeder verzocht, dat dit kind bij de eerstvolgende verhooging niet verhoogd mocht worden, om het meisje te scheiden van den onderwijzer, die met de klas mee zou gaan. Gevraagd naar de reden van dit verzoek, weigerde de vrouw aanvankelijk iets te zeggen, omdat ze, naar haar woorden „den onderwijzer niet in moeilijkheden wilde brengen." Ze wist dus, dat hetgeen ze te zeggen had, voldoende was om den man in ernstige moeilijkheden te brengen. Op aandrang vertelde ze — onder voorwaarde, dat het den onderwijzer niet zou worden overgebracht —, dat het jongere meisje telkens met rare praatjes thuis kwam. Den eenen keer vertelde ze, wat voor borstrok de onderwijzer droeg, den anderen keer deelde ze thuis mee, wat voor onderbroek hij droeg, enz. Toen de vrouw werd gewezen op het ernstige van haar aanklacht, persisteerde ze bij haar merkwaardig verhaal. De onderwijzer, ondervraagd, begon te lachen en vroeg, hoe men zich die zaak voorstellen moest. Zijns inziens was het niet anders mogelijk, dan dat hij gewoon was, in slaapkamertenue les te

geven. Het meisje, nu ondervraagd, zei, dat ze alleen aan

9

Sluiten