Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sloeg, de rechten van Ierland en Zijne verdrukking in donderende taal uiteenzette, dan sloeg elk hart warm voor hem en als echo zijner rede klonk, luide als het bruischen der zee, een geestdriftige bijval hem tegen.

Zijne macht over het volk bleek bijzonder daaruit, dat hij het van elke wetsovertreding vermocht af te houden. Eens was op den 8 October 1843 eene meeting aangekondigd te Clontarf. Daags te voren, om 3 uur in den namiddag, toen reeds honderdduizenden zich op weg bevonden naar de meeting, werd deze vergadering door de regeering verboden. Nu scheen het, dat ongeregeldheden en bloedvergieten onvermijdelijk waren en men meende, dat de regeering zelfs met opzet zoo laat tusschenbeide was gekomen. O'Connell echter wilde geen burgeroorlog, en zijn woord vermocht ook het schijnbaar onmogelijke. Hij bracht het zoover, dat de honderdduizenden zwijgend en vreedzaam huiswaarts keerden. Hij zelf echter moest vanwege deze vergadering de gevangenis in.

Ik heb O'Connell bereids een idealist genoemd, die niet wist te rekenen. Als advocaat had hij jaarlijks honderdduizenden verdiend, als politieke agitator had hij geene inkomsten, maar wel groote uitgaven en zoo is ook hij, evenals P. Mathew, in schulden geraakt. Maar ook hij werd door de Ieren niet in den steek gelaten. Toen hij in 1828 als candidaat voor het Parlement optrad, werden hem in ééne week 14000 pond (350000 fr.) ter beschikking gesteld. Men ging over tot het stichten eener vrijwillige O'Connell-fonds, die van 1829 tot 1834 de som van 91.000 pond (ongeveer 25.000.000 francs) opbracht. O'Connell voerde den langdurigen strijd met wisselenden uitslag.

De schoonste overwinning behaalde hij met het zoogenaamde emancipatie-recht, dat de politieke gelijkstelling van katholieken en protestanten in beginsel erkende. Niettegenstaande de tegenwerking der regeering was hij met overgroote meerderheid in het Parlement gekozen, ofschoon hij als katholiek geen toegang had tot het Lagerhuis.

Bij zijne keuze was de regeering tot het inzicht gekomen, dat de emancipatie onvermijdelijk was geworden en haastte zich deze in beide huizen, wel is waar met beperkingen, er door te halen en den voor katholieken onaannemelijken eed

Sluiten