Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de directrice, M">e d'Avenas, aan verscheidene leerlingen den raad mede, haar ledige uren te vullen met hulp te verleenen aan de arme kerken van haar stad of dorp. Dit voorstel wekte in het hart van Anna de Meeüs een blij gevoel, dat zij zichzelf niet wist te verklaren. In haar familiekring terug deed zich echter de gelegenheid niet voor ; het verlangen scheen als een jeugddroom te moeten vergaan. Twee jaren later, terwijl zij met haar familie den zomer doorbracht op het kasteel Argenteuil te Ohain, zag zij zich evenwel genoodzaakt, ter wille van haar gezondheid, lange wandelingen te maken; het was op één van deze tochten, dat zij de gelegenheid te baat nam de sacristie der dorpskerk in oogenschouw te nemen. De pastoor, die nu en dan een bezoek bracht op het kasteel, had er zoodanig over geklaagd, dat men hem nauwelijks had kunnen gelooven. De werkelijkheid echter overtrof de verbeelding. Dienden dergelijke gehavende ornamenten voor den dienst van het altaar ? Moest de Koning der Koningen zich met zulke sierselen tevreden stellen ?... Maar het was schande, het was een onteering...

Thuisgekomen vertelde Anna haar bevindingen en dadelijk toonde haar Moeder zich bereid eenige zijden japonnen tot kasuifels te laten verwerken. Anna, die van knippen en naaien nog weinig verstand had, liet zich helpen door een

Sluiten