Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

's Middags om vier uur, toen de blanke Hostie stond uitgesteld en het gebed van haar dochters één smeekbede was voor de stervende Moeder, sliep zij rustig den doodslaap in. De breede schaar van Heiligen in het Hemelhof werd met één vermeerderd!

flet doodsbericht ging over België, over Holland, over al dc landen, waar het werk der overledene wortel had geschoten. Men betreurde haar heengaan als van een, wier plaats niet te vervangen is. Maar, al is de stichteres heengegaan, haar geest en haar werk cn haar liefde leven voort, want zij heeft ze als erfenis nagelaten aan haar dochters.

Het stoffelijk overschot van Mme Anna de Meeüs rust in den rianten tuin van het klooster te Watermael. Over het graf der stichteres, dat van het voorjaar tot den winter door frissche bloemen is omgeven, klinken dag aan dag de klokkeklanken, die haar dochters oproepen naar haar geestelijke oefeningen en haar subliemen arbeid. Kan er een welsprekender redevoering klinken en blijven klinken boven een graf?

En als de klokken zwijgen en als in de koude winterdagen de bloemen niet bloeien, dan zijn er nog de vier gulden woorden op den grijzen grafsteen: « Ses oeuvres la loueront » (i)

(i) « Haar werken zullen haar loven ».

Sluiten