Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Aangeboren en verkregen hartklepgebreken

meer in staat, aan de verhoogde eischen die aan zijn werkzaamheid gesteld worden te voldoen, dan doen zich dadelijk de allerbedenkeliikste stoornissen in den bloedsomloop voor. Als het niet gelukt, deze binnen den kortst mogelijken tijd weg te nemen, dan treedt, door steeds toenemende hartspierzwakte, de dood in.

Helaas kent de medische wetenschap tot nu toe geen middel, om een ziek geworden hartklep weer gezond te maken en haar zijn arbeidsvermogen terug te geven; buitengewoon zelden treedt een spontane genezing in. Wie aan een hartklepgebrek lijdt, herstelt bijna nooit meer. Na het medegedeelde is het duidelijk, dat iedere verstandige arts er voor zal zorgen, dat de kracht van de hartspier bij iemand met een hartklepgebrek steeds op de vereischte hoogte blijft. Dus de geneeskundige behandeling van een hartklepgebrek loopt in werkelijkheid op die van de hartspier uit.

Tot nog toe hebben wij alleen aandacht geschonken aan die soort van hartklepgebreken, die men met den naam „verkregen" hartklepgebreken kan aanduiden, daar zij eerst na de geboorte aan een oorspronkelijk gezond hart ontstaan. Er bestaan nu echter ook nog hartklepgebreken, waarmee de zieke geboren wordt. Wat merkwaardig is, is het zeer opvallende onderscheid, dat tusschen de aangeboren en de verkregen hartklepgebreken bestaat. De verkregen hartklepgebreken zetelen bijna altijd aan de twee hartkleppen van het linker gedeelte van het hart, dus aan de tweeslippige hartklep of aan de zakvormige aortakleppen, de aangeboren hartklepziekten juist aan de twee kleppen van het rechter gedeelte, dus aan de drieslippige klep of

Sluiten