is toegevoegd aan uw favorieten.

Rond het graf van Sint Servaas

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hebben willen openzetten, om Servaas' lof en glorie, 'n een blijde hymne, door de eeuwen heen te doen weergalmen, want het eene wonder is nog pas beschreven, of het wordt reeds door een ander gevolgd.

ST SERVATIUS FONTEIN

In verband met het onthullen der St Servatiusfontein in de stad van St Servaas, bij gelegenheid van de herdenking van den dag, waarop, voor 1550 jaren, deze groote heilige en Neerlands eerste bisschop het eeuwig leven inging, meenen wij, dat het hier de plaats is, om van een gebeurtenis, zooals ons die door de legende is geschilderd, gewag te maken. Na een verblijf te Rome (waarover later meer), keerde Servaas naar Galïië terug. Zijn weg liep over de Alpen en vervolgens door den Elzas. Gekomen in het bisdom Spiers, werd hij door een hevigen dorst gekweld en bad God om uitkomst. Op zijn bede liet God niet alleen een bron ontspringen, doch zond ook een engel met drinknap Volgens de overlevering zou deze beker tot op den dag van heden nog behooren tot den reliekenschat der St Servaaskerk. Voor de Maastrichtenaren is deze beker steeds een voorwerp van groote vereering geweest. Op verzoek wordt hij nu nog, bijwijlen, aan koortslijders gebracht en merkwaardige gevallen van genezing zijn dan ook bekend.

Zoo werd, om maar een enkel voorbeeld aan te halen, in 1630, pater M. van den Tijpel, S.J., nadat hij reeds verschillende geneeskundigen geraadpleegd en hun raad had opgevolgd, naar de bronnen van Spa verwezen. Doch hij kwam op de gedachte, om naar Maastricht te gaan en uit den St Servaasbeker te drinken. ,,Voor het outer, aldus de verklaring van pater v. d. Tijpel, van den Heilige beloofde ik daags voor het feest van 13den Mei te vasten, en op den feestdag jaarlijks de H. Mis te lezen ter eere van St Servatius. Driemaal heb ik er het H. Misoffer opgedragen, en driemaal ook het v/ater gedronken, met dit gevolg, dat de koorts mij verliet; den vierden dag las ik de H. Mis tot dankzegging". (Zie Jac. Vrancken bladz. 260—261).

Over de bron zegt ons de legende verder, dat haar water klaar en koud was en waar de grond doordrenkt was met dat water, planten en bloemen, groeiden en bloeiden. Een weduwe, aan koorts lijdende, kwam tot St Servaas, dronk van de pas ontsprongen bron en werd genezen. Uit dankbaarheid schonk zij Servaas haar goederen, landerijen en wijngaarden.

Het volksgeloof der Trichtenaren, die hun stadspatroon zulk een warm hart toedroegen, deed een gelijk wonderlijk gebeuren, niet ver van Maastricht, plaats hebben. In het