is toegevoegd aan uw favorieten.

Berichten uit Nederlandsch-Oost-Indië

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wees de Celsius-thermometer toch nog 30° aan en na 20 minuten loopens was ik dan ook doornat. Op de plaats van bestemming aangekomen, moest ik eerst op een bamboelat klimmen, daarna kwam ik langs hoeken en gaten in een ruimte die tot kamer diende en daar zat op een matje een

bejaarde vrouw.

jk vroeg aan de huisgenooten, wat zij mankeerde, waarop

ik ten antwoord kreeg, dat zij nu en dan de kluts kwijt raakte. „Is zij gevaarlijk ziek. zoodat zij bediend moet worden?1' — „O neen, Toewan !" — „Waarom komt gij mij dan nog zoo laat roepen, dan had ik morgen op den dag ook wel kunnen komen?" — „Wij vreesden voor den nacht en zouden gaarne hebben, dat zij biechtte, morgen kan zij bij de Zusters de H Communie ontvangen." — „In zulk een geval moogt gij altijd den Toewan roepen en die zal dan ook terstond komen." — Ik hoorde biecht en moest flink loopen om niet door de duisternis overvallen te woiden, kwam doornat thuis, waar ik mij geheel en al moest verschoonen,

Gij ziet, dat dit nog al vreemd is, maar enfin tegenwoordig zijn de menschen goed op tijd, om den Pastoor te roepen, vroeger kwamen zij meermalen als de persoon reeds overleden was. Als dan een lid van de Contrerie er maar bij geweest was en driemaal de namen van Jezus, Maria en lozef had uitgesproken, dan stierf de zieke gerust. Gelukkige verbetering want de een of ander kan op het einde van zijn leven wel een absolutie noodig hebben.

5 Februari 1907.

Over verschillende onderwerpen heb ik in mijn vorige brieven gesproken, thans wil ik u meedeelen wat hier met een mensch geschiedt die dood is en begraven moet

worden.

Als een zieke den laatsten adem heeft uitgeblazen wordt hij gewasschen en krijgt hij zijn beste lipa en baadje aan. Meestal worden de lijken daarenboven nog