Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verheerlijking van maagdelijke kuischheid. De mensch moet zich zooveel mogelijk van zijn lichamelijk leven ontdoen.

Het onsterfelijkheidsgeloof, dat wij beschreven, is dus in zijn schoonsten vorm grieksch. Maar het speelde in het Christendom een ontzaglijke rol, en het speelt die nog. Alle Christendom, dat de oorzaak van onzen gevallen staat in het lichaam of in de „wereld" zoekt, is grieksch in wezen. Het heeft een stuk van Gods schepping opgegeven, van de mogelijkheid van redding en verheerlijking uitgesloten. Het heeft zijn israelitisch karakter verloren.

Br is ook nog een andere mogelijkheid van onsterfelijkheidsgeloof, die in oudere en nieuwere mystiek van pantheistischen aard veel voorkomt en die een bizondere bekoring oefent, ook op onzen tijd. Men sluit zich dan aan bij de primitiefantieke gedachte van de wisseling van dood en leven: het leven in de natuur sterft af, maar uit den dood komt nieuw leven voort. Dood en leven zijn geen realiteiten, maar doorgangspunten. Het leven als totaliteit blijft onoverwinnelijk. De blaren vallen af en sterven; maar zij vormen vruchtbare aarde, waaruit nieuw leven ontspringt. Het leven is een proces, een cyclus, die zich eindeloos herhaalt. Het heeft dan ook eigenlijk geen zin om den dood dood en het leven leven te noemen. Men kan de termen even goed omkeer en. Alle leven is dood en alle dood leven. Reeds in het oude Aegvpte kwam deze opvatting

Sluiten