Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

veranderingen niet het geloof, maar de goederen der Kerk en haar uitwendigen invloed zouden bedreigen.

Een duidelijk bewijs hiervoor is, dat hoewel de samenstelling der Synode thans de „orthodoxen" der vervulling van hun wenschen zou kunnen nabij brengen, toch de Synode weder een Reglement aan de Kerk voorstelde, dat even als vele vroegere soortgelijke pogingen een onmogelijke bevrediging van de verschillende partijen beoogt (*). Pacificatie der Kerk is der Synode even noodzakelijk als onmogelijk.

Uit alles blijkt dat de Synode, ook bij den besten wil harer persoonlijk achtenswaarde leden, toch de billijke eischen noch der „modernen" noch der „orthodoxen" vervullen k a n.

Nu eischt de waardigheid van beide deze partijen, dat zij bij hare eischen volharden. Het is zedelijke zelfmoord, ons te vergenoegen met de positie van slechts geduld te worden, zonder volledige erkenning van ons recht.

Dit hun recht vragen de „orthodoxen" met beroep op de Belijdenis der Kerk. Zij verklaren: „de Kerk heeft op

(*) Ik bedoel het „Reglement op de wijkgemeenten". Dat zal zeker door de Kerk verworpen worden. De omstandigheid dat iemand in een bepaalde wijk woont, kan voor een geheele Gemeente geen motief zijn om hem, als hij gekozen wordt, als lid des geheelen Kerkeraads en als bevoegd tot beroepen van predikanten te erkennen. Wil men splitsing der gemeenten in eene stad omdat die stad te groot is, dan moeten ook de verschillende kerkeraden die ontstaan, geheel van elkaar onafhankelijk zijn, en er moeten vele gemeenten in die stad geboren worden. Wil men daarentegen één band om allen heen houden, dan moet ook elk deel medewerken aan wat in de andere deelen geschiedt; anders kan het geen verantwoordelijkheid daarvoor op zich nemen. Maar al wordt dit Reglement verworpen, het feit dat men in zulke middelen pacificatie moet zoeken, is toch treurig.

Sluiten