Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

(65)

Doch van de Perriï dringt aan op amnestie en verwijzing der rechtzaak naar den Hove.

Einde December legt hij zijn ambt als' representant van den Eersten Edele neer. Jonker Willem Carel Hendrik van Lijnden vervangt hem, en deze schijnt geheel met de Staten mee te gaan.

Laat ons nu een bezoek brengen aan een der gevangenen te Yere. Ook hij heeft, wat er daar in den kerker omgegaan is in zijn ziel, met plastische aanschouwelijkheid in den trant der Confessiones van Augustinus te boek gesteld, en zijn verhaal gunt ons een blik in 't zeer eigenaardig intiem godsdienstig leven dier dagen, dat der quietistische mystiek.

Wat Jean de Labadie honderd jaren vroeger in Middelburg en Tere had geleerd en in zijn Abrégé da véritable CJtristianisme had beschreven, zien we hier doorleefd. En wat in die dagen in de vrome gezelschappen gesproken werd van 't inwachten van 't z. g. //o n m i d d e 11 ij k 1 i c h t", hier doorleden en genoten.

Zooals we reeds opmerkten, had Lourens Ingelse tot dusver geleefd innerlijk vervreemd van God, en met siddering voor zijn naderend einde zat hij neder in den gevangentoren te Vere. Hij wist wel, dat hij was //onbekeerd". Ook had men hem er diep van overtuigd, dat hij zich zeiven niet bekeeren kon, en had hij begrepen, dat hij wachten moest op licht van boven. Maar alles was hem donker... somber donker.

Dan ziet, toen hij na zijn derde verhoor in de eenzaamheid terugkeerde, als met 't schavot voor oogen, omscheen hem op eens het //onmiddellijk licht" en nu zag hij, welk een wonderlijke goedertierenheid Gods hem heel zijn wild en roekeloos leven door had gedragen. Dit gezicht verteederde zijn steenen hart. Een wonderlijke droefheid vervulde hem, nu hij zag, hoe hij dien lievenswaardigen God door zijne zonden had gekrenkt, en toch — tegelijk doortintelde hem een ongekende blijdschap. Heel zijn ziel ging op in gebeden. En met geestdrift verArchief 1903. 4

Sluiten