Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij allerminst wezen wil, of wanneer zij hem toedichten een „Reform" te willen prediken. Dit wil hij niet; sterk houdt hij aan het geheele, volle, echte Katholicisme vast: hij bestrijdt evenmin de middeneeuwsche scolastiek als de Jezuïeten-orde; wij zagen dat hij ook de nieuwste ultramontaansche ontwikkeling met het onfeilbaarheidsdogma aanvaardt. Hij is zelfs bereid dit alles te verdedigen, en kijkt er dus vreemd van op wanneer men hem afbrekenden toeleg te laste legt. Maar, hij verstaat dit alles historisch; en zulk een historische, dus relatieve beschouwing dulden velen niet. Zeker is zij veel minder eenvoudig en minder onschuldig dan Ehrhard vermoedt. Hij zelf kan niet meenen dat voor het roomsche geloof al het historisch gewordene bijkomstig is; toch zet hij zich met een vrij luchtig hart aan het besnoeien der middeneeuwsche vormen, en weet een aantal trekken op te sommen die niet tot het wezen der Kerk behooren (p. 339 flgg.). Dit ziju werkelijk questies die vrij wat meer in hebben. Daar staan de verdedigers met hun Roma intangibile ook in haar historisch verleden. Dezelfde bisschop van Rottenburg, die met een bezwaard hart het verlof had gegeven om Ehrhard's boek te drukken, dondert in een wijd verspreid geschriftje, door kardinaal Rampolla namens den paus geprezen, tegen die subjectivistische, relativistische opvattingen die alle zekerheid der scolastieke wetenschap losmaken. Wil men „Reform", men hervorme het leven, het karakter door boete, kloostergeloften; dogma, zedewet, organisatie blijven onveranderlijk1).

Men denke niet gering over de strekking hiervan. Is een kerkelijk dogma absolute waarheid, dan deelen ook de woorden waarin het is uitgedrukt, de begrippen waaruit het bestaat in dit volstrekte karakter. Een der beste duitsche bestrijders van Ehrhard schuwt deze gevolgtrekking niet. Indien het kerkelijk dogma der triniteit „één natuur in drie personen" onwrikbaar vaststaat, dan mag dit niet weer wankel gemaakt worden door philosophischen twijfel omtrent de begrippen persoon en natuur,

1) P. W. von Keppler: Wahre und falsche Reform (1903).

Sluiten