Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te zijn op de realiseering van dit ideaal, geloof ik toch, dat het niet mag worden losgelaten en dat het een stap in de goede richting zou, zijn indien alle Gereformeerde fracties in haar bijzonder streven zich van dat einddoel helder bewust werden en het als laatste doelwit zich voor oogen stelden. De eerste vrucht daarvan zou zijn grootere onderlinge waardeering, versterkt onderling vertrouwen. Dit zou wederom leiden tot gemeenschappelijk overleg, tot saambinding van kracht en in het algemeen tot breedere opvattingen.

De vrucht hiervan zou ook zijn, dat het geestelijk leven meer opbloeide, waardoor de veerkracht zou toenemen, de geestdrift voor de schoonste goederen ons van de Vaderen overgeleverd zou opwaken. Schuldbesef zou worden gevoeld en de klacht over de verscheuring van wat één is, zich omzetten in gebed om genezing der breuke des volks. Zoolang dit alles ontbreekt, is de tijd nooit geschikt om de belijdenisschriften te wijzigen.

In de tweede plaats kan de voorgestelde amputatie niet doeltreffend zijn, wegens het karakter der Belijdenis, die een organisch geheel vormt. Integendeel moet deze amputatie noodzakelijk leiden tot verkrachting van de ware opvatting der Belijdenis en staat zij dus de gezonde ontwikkeling van het dogma tegen. Zij bedreigt de toekomst der Kerken. Onze conclusie kan derhalve niet anders zijn, dan dat wij nogmaals de hoop uitspreken, dat de Synode der Gereformeerde Kerken het Advies zooals het daar ligt niet zal opvolgen, maar besluite de zaak voorals nog te laten in statu quo, totdat de tijden rijp zijn voor een principieele oplossing.

Ten slotte blijft nu nog over de vraag te beantwoorden,

Sluiten