Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op het terrein der wereldlijke koninkrijken. Men vergat, dat men d oor zulk een revolutionaire theorie de Kerk, d. i. „het lichaam van Christus", scheurde, splitste en verdeelde zonder eind. Op independentistisch standpunt kan feitelijk elke afscheiding goedgepraat worden.

Nu gaat naar onze overtuiging deze nieuwe actie uit van dit Independentisme, dat het geheel der Kerlc uit het oog verliest en alleen oog heeft voor de plaatselijke kerken en juist daarom is zij voor de eenheid onzer nationale Kerk gevaarlijk, kan zij o. i. niet leiden tot waarachtig kerkherstel, maar alleen tot een nieuwe afscheiding, een nieuwe uitleiding van een aantal min of meer independentistisch gezinde Gereforden uit onze Kerk, juist zooals de Heraut reeds vroeger voorspeld heeft, dat het gaan moest, waarom het dan ook geen wonder is, dat de Heraut deze radicale, d. w. z. in den grond revolutionaire beweging met vreugde begroet en daarentegen niets verwacht van die Confessioneelen, die niet durven, die altijd zoo „half" voor den dag komen, die nog altijd maar vasthouden aan die dwaze leuze van Dr. Hoedemaker: ,,Heel de Kerk en heel het volk"1). Doch waarom handelen de Confessioneelen alzoo? Omdat zij het geheel in het oog houden, omdat zij, zooals onze voorvaderen zeiden, „het lichaam niet zouden willen dooden, maar genezen", omdat zij denken aan het woord: „Niet door kracht, noch door geweld, maar door mijnen Geest zal het geschieden, zegt de Heere der Heirscharen" (Zach. 4:6). En ook niet het minst hierom, omdat zij zichzelf mede schuldig gevoelen aan onzen droevigen kerkelijken toestand. Wie zijne schuld gevoelt, roept niet zoo hard. Van den tollenaar staat geschreven: „de tollenaar, van verre staande, wilde ook zelfs de oogen niet opheffen" (Luk. 18:13). Elke waarachtige reformatie zal uit waarachtige verootmoediging moeten geboren worden. Wij hebben dezen toon van verootmoediging in de oproeping tot de vergadering voor de nieuwe actie, helaas, ten eenenmale gemist.

Onze Gereformeerde vaderen waren natuurlijk in de oogen der Independenten ook maar „half". Dezen klaagden er voortdurend over, dat de reformatie maar „halverwege" was blij-

1) De Heraut neemt dan ook het laatste artikel van Prof. Visscher, waarin deze de Kerk, die hij als dienaar des "Woords heeft gediend, smaadt, met vreugde over en staat er juichend en handeklappend bij. Dat vindt hij nog eens mannentaal !

Sluiten