Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

prediker John Bain in zijn boek: „De nieuwe hervorming", en indien een minister in Frankrijk tot de verklaring kwam „dat de lichten aan den hemel zijn uitgebluscht", hij ontving te recht de mededeeling „dat dit slechts aan zijn oogen lag!"

Wij moeten met onze gedachten een honderd jaren terug naar den tijd, dat gansch Europa sidderde onder het altijd opgeheven zwaard van den eersten Napoleon.

Ons volk ook had — in politieke tweedracht verdwaasd, zijn onafhankelijkheid en zelfbestuur ingeboet.

„De oordeelen Gods gingen over de aarde heen, om de natiën gerechtigheid te leeren". Toen zochten de zielen hun troost en toevlucht wederom in God.

Het trotsche en platte ongeloof van de 18e eeuw, dat den mensch als een God had verheerlijkt en ten slotte al de grondslagen van het ware mensch-zijn met hoongelach had verwoest — was in „bloed en vuur en rookdamp" ondergegaan en de behoefte aan godsdienstige gemeenschap, aanbidding en zekerheid ontwaakte met nieuwe kracht.

Als alles wegvalt en meer nog dreigt weg te zinken, is een leven zonder God eenvoudig onverdragelijk. De zedelijke natuur des menschen heeft een afschuw van hetledigel

Bij het aanlichten van den dag der staatkundige bevrijding, toen in onbeschrijfbaren jubel de naam van den God des heils dankend werd uitgeroepen, keerden zich de harten met ootmoed en verlangen naar het oude Evangelie met zijn kostbare verzekeringen en uitzichten. Na de verwildering kwam een verheffing van godsdienstig gevoel, dat gretig naar genoegzame steunselen uitzag en alles vol toorn weerstond, wat zijn zekerheid kon schaden.

Een Godloochenaar werd als een zedelijk diepgezonkene geschuwd. In Protestantsche familiën, tot in de geringste standen toe, kwam de huiselijke

Sluiten