Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genootschap veel goeds. Zij kunnen van elkander leeren en voor eenzijdige overdrijving elkander behoeden, opdat niet de kerk insluimere en door gebrek aan veerkracht en inspanning ga kwijnen en versterven".

„In dien strijd onzer dagen — dus voegt Dr. Rogaar er bij — hebben wij Evangelischen de schoone roeping, om de uitersten zooveel mogelijk tegen te gaan en Christus te prediken: niet een door menschen vastgestelde leer of wijsgeerige bespiegeling over Hem, maar Hemzelven. En dit kunnen wij doen met goeden moed, want stervende sprak Hij : „Ik heb de wereld overwonnen!"

En hoe staan wij, die ons met blijdschap tot het Evangelie, tot Jezus Christus bepalen — hoe staan wij tegenover de moderne richting?

Er is in de gemeente — hier en in andere landen — een soort vrees, om niet te zeggen: angst, voor het historisch onderzoek der Schrift, voor de critiek met haar wetenschappelijke wapenen ; er is een soort verachting voor de wijsbegeerte, die buiten Christus om, beproeft het tweevoudig raadsel te ontleden: het raadsel der schepping en het raadsel van den mensch.

Welnu, die angst en verachting is verkeerd. Zij is de vrucht van de voorloopige radeloosheid eener groote liefde. Is God er dan niet, om Zijn waarheid te handhaven ?

Ontrust u niet. „Al wat openbaar maakt, is licht I" Juist door die vrees voor wetenschappelijk onderzoek is Rome's kerk zoover afgedwaald van de waarheid, die in Christus is, Paulus was een diepe denker en gebruikte in prediking en briei alle wapenen van diepzinnige geleerdheid, om de krankheden en dwalingen, die in zijne dagen de zielen bedreigden, te genezen en te bestraffen.

Geen toorn tegen de critiek. Zij is even natuurlijk

Sluiten