Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de kracht Zijner offerande, de persoonlijkheid des H. Geestes, de onfeilbaarheid der H. Schriften enz. ontkennen, hebben geen recht om te wonen in hèt midden onzer Herv. kerk — hoewel de Synodale organisatie van 1816 dat gaar ne wilde bevorderen en het als een van hare idealen beschouwde.

Uit elkander moet gaan — wat niet bij elkander hoort!

Het is naar uitwijzen van Gods Woord, om op de teekenen der tijden acht te gegeven, met beproeving der geesten of ze wel uit God zijn!

En allen die dan zoo laf bang zijn, om waarheid waarheid te noemen — en maar altijd roepen: niet scheuren niet scheuren!, die mogen het woord van Groen wel ter harte nemen: „Scheiding of revolutie vreest men. Laat men dan in het oog houden, dat men, door ze tot eiken prijs te ontwijken, naar scheiding of revolutie geleid wordt."

(kerk gem. overleg IV. pag. 56.)

♦ *

*

Uit elkander moet gfrtan — wat niet bij elkander hoort.

Er ligt een diepe kloven tusschen hen die Gods Woord eeren naar de opvatting onzer Geref belijdenisschriften en hen, die onze belijdenisschriften verdraaien of verwerpen. En oneerlijk is hfct, wanneer die te samen wonen in één huis.

Want zingende: „hoe lieflijk is 't, dat zonen van hetzelfde hu'is als broeders samenwonen" — iroet men elkander bestrijden en tegenstaan, om der waarheid wil.

En daarom zij, eerlijkheidshalve, onze leuze: „uit elkander, wat niet bij elkander behoort!"— dan komt bij elkan-

dei wat één is in leer en leven! —

* *

*

Maar hoe zullen wij uit elkander kunnen gaan — en hoe zullen wij bij elkander kunnen komen?

Zou het anders kunnen, dan met waarachtige verootmoediging voor den Heere, belijdende onze zonden?

Hoe groot is de ongerechtigheid!

Hoe lang is er stilzwijgen en overtreding geweest!

En neen — dan geen blijven bij de overtreding — maar een afleggen van het juk der zonden, in de kracht des Heeren, die het roepen der ellendigen hoort.

Sluiten