Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

is een kwaad, dat helaas veel te veel woekert onder de schare, vooral daar waar het allerminste van de kerkelijke vraagstukken wordt begrepen. Dit slechts bedoel ik, dat het tijd wordt op te houden met alles wat onkerkelijk en buitenkerkelijk is zoo mooi te vinden, om hetgeen werkelijk tot de taak der kerk behoort te laten braak liggen of te gaan verguizen. Wie voor de kerk nog wat voelen, zullen moeten ophouden met het dilettantisme ook op philanthropisch terrein. Zij zullen het van God der kerk geschonken orgaan voor barmhartigheid, tot hooger ontwikkeling moeten brengen, opdat de kerk hare roeping getrouw leere worden niet alleen, maar ook in staat gesteld wordt haar getrouw te zijn.

Laat ons nu zien, hoe in het algemeen beschouwd de diaconie werkt. Dan zal het ons blijken, dat evenals op ander terrein, het kerkelijk leven geen gelijken tred heeft gehouden met de behoeften en eischen, die de sociale ontwikkeling met zich brengt. Op schier elk gebied liet de kerk zich terugdringen, liet zij zich de taak uit de handen nemen. De leiding, die van haar over den volksgeest moest uitgaan, ontzonk aan hare handen. De kerk begreep haar tijd niet, begrijpt dien grootendeels nog niet. Men krijgt zoo nu en dan den indruk van haar, dat zij als een oud afgeleefd vrouwtje zich in het drukke verkeerswezen niet thuis gevoelt en met verwondering rond staart in een wereld, die als een droom aan haar voorbij schijnt te gaan. Zij schijnt zich niet te kunnen aanpassen aan het sociale leven der XX6 eeuw. En toch is haar beginsel daarvoor geen belemmering. Christus is immers gister en heden dezelfde. Wat haar hindert, dat is haar traagheid, geboren uit gebrek aan geloof, haar doodigheid, haar gemis aan moed om zich de ketenen van het conservatisme van de schouderen te

Sluiten