Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een der ongelukkigste wanbegrippen over dit verschijnsel ligt opgesloten in de bekende uitdrukking „aan spiritisme doen", zooals men spreekt van „aan muziek doen". Wie zal spreken van een „doen aan" materialisme, Calvinisme, of dergelijke? Het is alsof er sprake is van 't beoefenen van een soort kunst (of kunstje); en het onkundige publiek meent dan ook inderdaad, dat er sprake is van een kunst om „dooden op te roepen", eene soort bezwerings- of tooverkunst, ongeveer op de wijze der oude Nekromanten. En men schijnt niet te begrijpen, dat men Spiritualist of Spiritist zijn kan zonder ooit eenige proef genomen of bijgewoond te hebben van wat gedaan worden kan om de verschijnselen, waarop de Spiritualistische en Spiritistische overtuiging berust, op te wekken of te voor schijn te roepen; terwijl omgekeerd menigeen inderdaad tracht „geesten op te roepen", en misschien jaren lang onvermoeid de verschijnselen najaagt, zonder ooit te komen tot de vaste overtuiging der Spiritualisten en Spiritisten.

De namen „Spiritualisme" en „Spiritisme" duiden niet aan: een kunst om vreemde verschijnselen te voorschijn te roepen, maar: eene overtuiging aangaande geestelijke dingen, het geestesleven en de geestenwereld. Deze overtuiging berust echter niet op meeningen en denkbeelden van den eenen of anderen persoon of van eene richting, maar op verschijnselen, die veelvuldig en door duizende onderzoekers in alle landen der wereld en van de meest uiteenloopende ontwikkeling, stand, leeftijd en godsdienstige richting zijn waargenomen en nog steeds worden waargenomen. Daarom is 't ook volstrekt niet noodzakelijk, dat iemand door een overtuigd Spiritualist of Spiritist met de zaak in kennis gebracht wordt. Geheel spontaan, onafhankelijk van alle Spiritualisten en Spiritisten, kan iemand met de verschijnselen in aanraking komen, en er door komen tot de Spiritu-

Sluiten