Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit één wortelbeginsel zijn opgebouwd, kan men het best de tegenstelling tusschen rede en openbaring bespeuren. Deze beide stelsels vertegenwoordigen ieder een bepaalde eenzijdigheid en nu kan men zeggen, dat het Christendom juist die beide eenzijdigheden, met afwering van de dwalingen en uitwassen, die er aan verbonden zijn, tot een hoogere ee n h e i d samenvat.

Het liberalisme — we spreken nu voortdurend over het economische stelsel, het stelsel van het „laissez-aller", van het „laat alles maar begaan", niet over de politieke richting, die intusschen heel wat water in haren wijn heeft gedaan, hoewel die twee natuurlijk nauw samen hangen, — het liberalisme stelde eenzijdig de persoonlijkheid (en dus de „vrijheid"; liber=vrij) van den mensch op den voorgrond zonder zich om de gemeenschap te bekommeren. Het socialisme daarentegen komt eenzijdig op voor het sociale, voor de gemeenschap zonder genoegzaam op de persoonlijkheid te letten. Het Christendom echter laat zoowel de persoonlijkheid als de gemeenschap tot haar recht komen. Waarom? Omdat het bovenal de gedachte van het „organische" handhaaft en ook op maatschappelijk terrein wil toegepast zien, de gedachte, dat de maatschappij is een lichaam met vele leden. Dit is eene gedachte, die het Christendom overal in de H. Schrift heeft gevonden, waarvan de klassieke uitwerking gegeven is in 1 Cor. 12, en voorts ook overal in het leven om zich heen, in de natuurlijke ordinantiën Gods en in de leiding Gods van heel de historie der volken.

Wij willen deze hoofdgedachte van dit geschrift, opdat zij des te duidelijker ook in hare veelzijdige relaties naar voren trede, nu vooral historisch toelichten.

De sociale kwestie is thans de brandende kwestie. Men kan wel zeggen, zooals ook gezegd is: er is altijd eene sociale kwestie geweest, doch dit is onjuist. De sociale kwestie in haren gansch bijzonderen, alles met verwarring bedreigenden,

Sluiten