Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De aegyptische religie is natuurreligie, d. w. z. ze hangt onverbrekelijk samen met het natuurleven. De Aegyptenaar zag elk jaar opnieuw het water van den Nijl met onophoudelijke regelmaat rijzen en dalen, en mèt dat rijzen en dalen met dezelfde regelmaat de vegetatie in het Nijldal komen en gaan. Opbloei en afsterven der natuur als representanten van leven en dood werd een der grondslagen van den aegyptischen godsdienst.

Elk jaar zag men uit den dood het leven komen, zonder aanwijsbare oorzaak, elk jaar zag men het leven even onbegrijpelijk verdwijnen in de geheimzinnige diepte van den dood. En de Aegyptenaar poogde die diepte te peilen, en niet in abstracto kunnende denken, drukte hij zich uit in de naieve vormen der mythologie: zoo werd de figuur van Osiris geboren. Ik kan dat natuurlijk niet bewijzen, het ontstaan der Osiris-figuur ligt ver buiten den historischen horizont, maar uit het karakter van Osiris blijkt duidelijk, wat de Aegyptenaren bedoelden met hunne Osiris-mythe.

Die mythe, zooals Plutarchus ze ons verhaalt, heeft nergens zoo bestaan. De parallelle elementen zijn er in elkanders verlengde gelegd, en zoo is ze kunstmatig opgebouwd. In hoofdzaak is ze aldus:

Osiris is de zoon van den aardgod Keb en de hemelgodin Nut. Hij werd geboren op den eersten der epagomenen — dagen, die buiten den tijd liggen, en dus van eeuwigheid geboren. Bij zijne geboorte werd verkondigd, dat de Heer des Heelals geboren was. Osiris huwt met zijn zuster Isis, regeert over Egypte, geeft zijn volk goede wetten en leert het den landbouw. Zijn broeder

Sluiten