Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toen had. En het lijdt geen twijfel, of de lezers van 1 Cor. 15 hebben Paulus onmiddellijk begrepen. De wereld was rijp om de zedelijk-religieuze gedachte van het Evangelie te kunnen verstaan. Het was „de volheid des tijds".

Zoo werden deze oude vormen bewaard, en tot dragers van geheel nieuwen inhoud, door het probleem dood-leven los te maken van het natuurgebeuren, en ze met zedelijkreligieuzen inhoud te voorzien.

Dood is zonde. Door der zonde te sterven, staat de mensch op tot een nieuw leven. Dè mensch, Jezus, gaat door den dood heen, uit zijn graf spruit het nieuwe leven. Zoo is hij de eersteling geworden dergenen, die ontslapen zijn, en die mèt hem sterven, zullen mèt hem opstaan tot een nieuw leven, want hij heeft het leven en de onverderfelijkheid aan het licht gebracht.

Wij hebben gezien, hoe dergelijke woorden — en ze zijn te vermenigvuldigen — als woorden, uitdrukkingsvormen, ook in de aegyptische religie voor het grijpen liggen. Maar in wat andere gedachtenwereld verplaatsen ze ons! Ik behoef dat hier niet nader uit te werken. De geheel eenige beteekenis van het Christendom, vooral naar zijn zedelijk-geestelijken inhoud, komt te duidelijker aan het licht, naarmate wij dergelijke problemen dieper doordenken.

Sluiten