Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE STRIJD DER RICHTINGEN.

Het is wel een treurig feit, dat niettegenstaande alle pogingen tot toenadering en verzoening der richtingen op protestantschgodsdienstig gebied, niettegenstaande „dooreengeloopen kleuren", „eenheidsbeweging", en „eenheidsvergaderingen", toch telkens weer de vlam van den strijd der richtingen oplaait, en de aandacht afleidt van wat allereerst op den voorgrond staan moest, de terugbrenging tot godsdienst, Christelijk geloof en kerk van zoovelen, die er geheel of gedeeltelijk van vervreemd zijn. Terwijl de onverschilligheid toeneemt, en steeds meerderen, ook onder ernstig gezinden, der kerk den rug toekeeren , worstelen in die kerk de richtingen om den voorrang, wordt er gestreden om kansels en pastorieën te behouden of te veroveren op andere groepen, en stelt elke richting zich min of meer tot ideaal langzamerhand alle anderen van het erf der kerk te verdringen en tot alleenheerschappij te geraken. En in den laatsten tijd is opnieuw gegrepen naar een wapen, dat reeds als afgedankt en verouderd bij het oud-roest scheen geworpen te zijn, de poging om de dogmatische duimschroeven aan te leggen, en het deurtje, dat toegang verleent tot de kerk en tot den kansel, zóó nauw te maken, dat velen, die nu nog gemaklijk zich bij de kerk voegen en in haar zich bewegen, dan belet worden tot die kerk toe te treden of gedrongen haar te verlaten. Er moet „een wacht bij den kansel" geplaatst worden, opdat voortaan geen onbesneden Filistijn dien betrede, en opdat van dien kansel alleen „de geopenbaarde waarheid" verkondigd worde. De Proponentsformule moet verscherpt worden, opdat geen

Sluiten