Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

af ongesluierd aan tafel zaten. Victor was den heelen middag en avond stil en bleek. Den volgenden dag in de vroegte waren de twee commissies nog eenmaal bijeen aan de landingsplaats Maandorp. De jonge meisjes waren meegekomen. Er werd weinig gesproken, nog even werd aangeroerd het voorgestelde en reeds half ontworpen tegenbezoek aan de Aarde. De hartelijkste handdrukken werden gewisseld. Eindelijk was het oogenblik van scheiden gekomen. Enkele minuten later dreef de ballon der vrienden statig de wijde ruimte in. Hector, die altijd op het juiste moment aardige verrassingen bedenkt, had op de achterplecht van hun schuitje twee doosjes Bengaalsch vuur gezet, die nu ontstoken werden. In een oogwenk vulde een phantastisch roode gloed het wijde luchtruim. De afstand tusschen Maan en ballon werd al grooter en grooter. Door den rooden gloed heen liep nog een laatste draadlooze zieletijding tusschen Sylvia en Victor.

Ten slotte nog een aangenaam bericht. Gerrit Hubris was, na zijn verwijdering van de Maan, danig ontstemd thuisgekomen. Gelukkig heeft die ontstemming niet al te lang geduurd. Spoedig bleek het dat de harde ervaringen op de Maan hem in stilte toch goed gedaan hadden. Gaandeweg is Gerrit ontwaakt tot het heilzame inzicht dat dwaze hoogmoed en inbeelding een mensch isoleeren en vereenzamen. Hij was present bij de feestelijke ontvangst van zijn leeraren, een dag of acht na hun thuiskomst, hij stond daar nu met een open, opgewekt gezicht. Het was dezelfde Gerrit Hubris niet meer!

ANASTASIO.

Sluiten