Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de w e r k c 1 ij k e doubletten. Ik gebruik opzettelijk dezen term, omdat men onder den invloed van de bronnenscheiding gewoon is, veel als doubletten aan te merken, waarvan het op zijn minst twijfelachtig is, of men daarin doubletten heeft te zien. Onder werkelijke doubletten versta ik herhalingen van dezelfde gebeurtenissen, zonder dat het verband een redelijken grond geeft te zien, waarom op het vroeger medegedeelde nog eens zou worden teruggekomen. Doubletten zijn niet mededeelingen van gelijksoortige gebeurtenissen met verschillende détails. Werkelijke doubletten nu zouden uitnemend door inlassching uit bronnen te verklaren zijn. Om een voorbeeld te noemen: in Gen. 5: 1, 2 heeft men eene herhaling van hetgeen reeds is medegedeeld in Gen. I : 27 en 2: 20 v.v. Het verband wijst voor deze herhaling geen oorzaak aan. Algemeen heeft men dan ook den indruk, dat het is, alsof hier een nieuw begin werd gemaakt. Die indruk is juist; alleen de conclusie, dat hier weder een stuk uit P volgt, is onjuist. In Gen. 5 hebben we eene der gebruikte bronnen, n.1. eene chronologie van Adam tot Noach en zijne zonen. Deze chronologie, waarvan wij in het midden kunnen laten, of zij op zich zelf bestond dan wel deel uitmaakte van eene uitvoeriger chronologie, ving aan met de woorden van Gen. 5:1, 2 en werd met dit hoofd overgenomen. Zelfs het opschrift vond zijn weg mede in den Pentateuch in de woorden: „Dit is het boek van Adams geslacht."

Het is natuurlijk, gelijk gezegd, ook mogelijk, dat de bron niet letterlijk werd gecopieerd, doch de inhoud daarvan in meer vrije bewerking in den Pentateuch werd opgenomen. Dan is de taal en de stijl vanzelf geheel die van den bewerker geworden. Echter is er ook dan rekening mede te houden, dat het spraakgebruik van de verwerkte bron van invloed kan geweest zijn op de woordkeus van den bewerker. Waarom een auteur, die alleen aan den inhoud gebonden is en den vorm, waarin hij de overgeleverde stof weergeeft, vrij scheppen kan, zich steeds

Sluiten