Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schap heeft dit, totdat de vergelijkende ethnologie te hulp kwam niet begrepen, de oude schrijvers evenmin, bijv. Liv. I, 8, 5, Ovid. Fast. III 431:

Romulus ut saxo lucum circumded.it alto,

„Quilibet huc, inquit, confuge, tutus eris".

Het asylum te Rome gelegen inter duos lucos dus op den Capitolijnschen heuvel') is inderdaad naast den Palatijn een zeer oud, misschien het oudste punt van de Eeuwige Stad.

Juist het verrassende licht, dat door deze aan de algemeene volkskunde ontleende verklaring op de stichting van Rome geworpen wordt, is de beste waarborg, dat niet alleen zóó eigenaardige feiten als het oudste asylrecht der stad doch ook deze hypothese te hunner verklaring werkelijkheid behelzen. Wel zeer onwezenlijk schijnt hiernaast de goedkoope verklaring, die in dat meermalen te vondeling leggen van later groote mannen, van leiders en koningen slechts ziet2): „een algemeen menschelijke behoefte, die psychologisch zoo gemakkelijk valt te begrijpen, < immers > is er een doeltreffender middel denkbaar om de grootheid eener figuur duidelijk voelbaar te maken, dan hem zijn loopbaan te laten beginnen in de armelijkste en zorgelijkste omstandigheden?"

Er is echter nog een trek in dit eigenaardig gegeven die tot nog toe onbesproken bleef. Het te vondeling leggen wordt voor oude tijden volstrekt niet uitsluitend of voornamelijk vermeld van tweelingen. Ook van het tot heerschen bestemde, want door een goddelijken vader verwekte, één-geboren kind wordt het opvallend vaak verhaald, niet slechts het te vondeling leggen, omdat men het kind naar het leven staat, doch ook de vlucht met het kind om dezelfde reden. Wij denken aan Mozes, Cyrus, Perseus, ook aan Jezus wederom. De typische trekken vinden wij heel zuiver in het Perseus-

') Niet op den Palatinus, zooals Rendel Harris schrijft, Was Rome a Twin-town ? p. 11.

2) H. Bolkestein, Tijdschr. v. Geschiedenis 37, p. 8.

Sluiten