Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verkondigen en wat aan hem geschied was te verhalen, zoodat het gerucht daarvan zich verbreidde en de toeloop zóó groot werd, dat de Heer niet meer openbaar in de stad kon komen, maar naar eenzame plaatsen zich begeven moest en zelfs ook daar geen rast behield, dewijl zij van alle kanten kwamen om Hem te hooren en genezen te worden van hunne krankheden.

Wij zullen zeker den man hierover niet hard vallen, veelmin van kwaad opzet of stellige ondankbaarheid beschuldigen. Waarschijnlijk was zijne vreugde zoo groot, dat hij het stilzwijgen niet bewaren konde en meende hij misschien, dat de Heer uit te groote nederigheid het verbod gegeven had, maar dat hij aan de eer zijns weldoeners verschuldigd was, overal diens lof te verkondigen. Maar wij kunnen hem toch deswegen met prijzen, daar de dankbaarheid hem had moeten dringen, om onbepaald te gehoorzamen en niet de inspraak van zijne neiging, maar het bevel des Heeren op te volgen. Daartoe dringe ons het gevoel van dankbaarheid en der dure verpligting, die wij aan Hem hebben, bijaldien wij van de krankheid der ziel aanvankelijk door Hem genezen en het nieuwe leven, dat Hij zijnen verlosten schenkt, door zijne genade zijn deelachtig geworden. Eene diepe en aandoenlijke beteekenis ligt er in de plegtigheid, zoo even vermeld, waarbij de priester, wanneer hij van de genezing eens melaatschen volkomen overtuigd was, de twee reine vogelen nam, den herstelde met het bloed des eenen, met water gemengd, besprengde en den levenden vogel deed wegvliegen. Die geslagte vogel was een sterk sprekend zinnebeeld van dat groote en edele slagtoffer, dat eens zou worden opgebragt, om van oneindig vreeselijker kwaal dan de melaatschheid te reinigen. En de andere vogel, met zijn' geheimzinnigen scharlaken band, zijn ceder en hyzopbos, was het beeld van den zondaar, die, door de geboden van de onveranderlijke Wet Gods

Sluiten