Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

er le komen preêken; juist toen de verbittering haar hoogste toppunt had bereikt, in de lente van 1623. Doch zonder de gevaren te berekenen waaraan hij zich bloot gaf, en ondanks zijne voortdurende zwakte, toonde hij zich aanstonds bereidvaardig om te gaan werwaarts pligt en geweten hein riepen. •

Eenige dagen voor Paschen begaf hij zich op reis, en voer met den beurtman van Amsterdam naar Kampen; doch het schip moest om slecht weder onder Schokland ankeren. Daar werd hij verspied door den predikant van dat eiland, die hem herkende, en in allerijl een1 bode naar Kampen vooruit zond, ten einde den Magistraat van zijne ontdekking le verwittigen. Zooras nu de niets kwaads vermoedende van der Linde te Kampen was aan wal geslapt, werd hij op zijnen weg door een1 huurling der regering nageoogd; want ofschoon men hem terstond had kunnen vatten, was de gelegenheid le schoon om niet dezen of genen verdachten Remonstrant van verstandhouding met de bannelingen te overtuigen. Men zag hem ingaan ten huize eens lakenbereiders, genaamd AI bert Dirkszoon, bij wien hij zijn intrek dacht te nemen. Deze, hem van aanzien niet kennende , noch wetende dat het een predikant was die binnentrad, stond met eenige lieden in zijnen winkel le praten^ en eer hij nog een woord met den vreemdeling had gewisseld, kwamen reeds een paar Schepenen met hunne dienaren de deur instuiven, grepen Lindenius aan en leidden hem weg. Men bragt den gevangene op de Hagenpoort, waar hij met een zware keten en met eene ijzeren boei om het been geklonken, aan een paal werd vastgesloten, zoodat hij al den lijd zijner gevangenschap met die keten moest gaan, staan, zitten, liggen en slapen.

De Magistraat zond berigt van het gebeurde aan de Algemeene staten, die den brief aan het Hof van Holland mede-

Sluiten