Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Was ook Petrus niet voor Hem op de knieën gevallen? En nu brak het oogenblik aan, waarop de Meester voor hen nederknielde en hen diende als een slaaf, hun voeten wiesch na inspannenden tocht.

Geen wonder dat zij verbaasd staan, ja dat Petrus, vol eerbied, dien dienst weigert te aanvaarden van den Heer. Maar alleen zoolang hij die raadselachtige daad van Jezus nog niet begrepen heeft.

Het leven van Jezus spoedt ten einde. Angstig moet Jezus zich afvragen: wat blijft er over? Een kleine, wankelmoedige kring, met nog weinig inzicht en geringe kracht.

Zorg voor Zijn werk en liefde tot Zijn jongeren doen Hem de machtigste taal vinden, die onvergetelijk tot hunne harten spreekt, de taal van de zwijgende daad.

„Een voorbeeld heb Ik u gegeven. ' „Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt, gelijk Ik u liefgehad heb." Zooals Ik: Zijn voorbeeld. het offer van Zijn leven, uit liefde volbracht, bewaart dit woord te allen tijde voor misverstand en te gemakkelijke verklaring. „Daaraan zullen zij allen bekennen, dat gij Mijne discipelen zijt..."

(Joh. 13 VS. 1 — 15; vs. 34—35)

Hef Avondmaal

Nog dieper beteekenis ontvangt het woord van Jezus door Zijn overgave in den dood. Wat in de laatste uren Hem door zondige menschenhand als een vreeselijk lot bereid wordt, is tegelijk de diepste uitdrukking van Zijn wezen, de machtigste daad van Zijn slechts aan God gebonden wil. Deze daad is trouw zijn en dienen, belijden en offer. Is zooiets ongehoords mogelijk? Kunnen vooral de discipelen de onpeilbaar diepe beteekenis van Zijn vreeselijken dood bevatten en gelooven?

De liefde van Jezus maakt het den Zijnen mogelijk zooiets te gelooven. Zij komen tezamen voor den laatsten maaltijd, een heel gewone maaltijd voor menschenoogen. Zij zitten om de tafel zooals gewoonlijk en ontvangen met elkaar brood en wijn. Maar de tegenwoordigheid van den Heer, die den dood tegemoet gaat, wijdt het tot een heilige plechtigheid.

Brood — een gebroken lichaam — Zijn lichaam. Wijn — vergoten bloed -— Zijn bloed. Als een tastbaar bezit, dat niet meer verloren kan gaan, maar toch steeds nieuw leven moet ontvangen, worden deze woorden: „voor u verbonden met de plechtigheid van het laatste Avondmaal. Deze woorden, die in al hun eenvoud in de diepste diepte van het menschenhart indalen. (Luc. 22 vs. 14—20)

Sluiten