Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De kruisafname

Is dit het einde? Een krachteloos, ontzield lichaam? Heeft de dood weer het laatste woord, heeft de duisternis weer het licht overwonnen? Is het na een korte opflikkering van eeuwigheidslicht weer volslagen nacht geworden? De Bijbel spreekt met groote soberheid van deze uren der verschrikking. Hij verhaalt van de diepten van namelooze droefheid der discipelen, geboren uit gemis en teleurstelling. Slechts dit weten wij: als het avond geworden is, ontvangt één, die in het geheim Jezus' vriend was, toestemming het lichaam te begraven. Ongetwijfeld gaan nog andere vrienden mede. Wat vriendenhand vermag, geschiedt. Nu rust het lichaam van den Heer op sterke, liefdevolle armen. Nu vereenigen zich vereering, dankbaarheid en droefheid om het verschrikkelijke, wat menschen bedreven hebben, te verzachten en de laatste eer te bewijzen. Nu wordt uit het duister een helpende hand uitgestrekt naar het nijgende hoofd van den gestorven Heer. Of is het als het ware een kreet die uit het duister van matelooze vertwijfeling opstijgt?

Meer kan niemand doen dan zoo zorgzaam helpen, al acht de treurende liefde het van geenerlei waarde. Is dat het einde?

(Matth. 27 vs. 57—59)

Sluiten