Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ZIEK MEISJE

Vaag, als een vluchtig onweer, trekt de tijd aan haar voorbij, maar witte bloemen hangen voor 't open raam en wekken het verlangen te bloeien met eenzelfde zuiverheid.

Het groote leed der wereld deert haar niet,

maar zeer doet wel 't verwelken der seringen,

en als de vogels in de morgen zingen ontwaakt in haar een ander, droever lied.

Ach, het is niet omdat zij sterven gaat,

— zij heeft dit reeds de eerste dag geweten —

maar 't is alsof zij schatten heeft bezeten waarvan ze nu de waarde eerst verstaat.

ELLY VAN BUUREN

Sluiten