Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

aan een vriendinnetje" geeft in dit opzicht behartigenswaardige wenken, hoe men het kind achter 't geen het opmerkt, God kan leeren opmerken, achter het gemaakte den Maker. Een bekend voorbeeld nit de jeugd van Theodore Parker moge toelichten wat ik bedoel. Hij vertelt als een gebeurtenis uit zijn jonge jaren, dat hij eens langs een vijver wandelde. Daar ziet hij een kleine, gevlekte schildpad zitten, zich koesterend in de zon. Hem bekruipt de jongensachtige lust om het dier te slaan. Reeds heeft hij zijn stok daartoe opgeheven, maar nu is 't hem alsof zijn arm teruggehouden wordt en als hoort hij een innerlijke stem, die hem toeroept : „Dat is slecht." Vuurrood van schrik en schaamte snelt hij naar huis en vertelt het geval aan zijne moeder. Deze neemt hem in haar armen en zegt : „Mijn jongen, men noemt dat wel eens het geweten, maar liever noem ik het de stem van den goeden God in ons hart. Als ge altijd naar die stem luistert en je dan door haar laat leiden, dan zal het je goed gaan in 't leven." Niet één gebeurtenis in mijn leven, zegt Parker, heeft ooit een zoo diepen en langdurigen indruk op mij gemaakt als deze. Ziehier een ongezochte gelegenheid om over God'te spreken en hoe voortreffelijk werd van haar door de moeder gebruik gemaakt. Zulke ongezochte gelegenheden bieden zich telkens aan om het kind God te leeren zien in de schoonheid van sterrenhemel en bloeiende aarde, in de verheven figuren, die de Bijbel ons geeft, bovenal in de figuur van Jezus Christus, in de eigen kinderlijke ervaringen van berouw, vreeugde en droefheid. En zoo men deze gelegenheden aangrijpt, niet schoolsch en stelselmatig, maar frisch en ongedwongen, rekening houdende met het eigenaardig karakter der kinderen, dan zal men meer bereiken dan met opzettelijk en dagelijksch onderricht Meel, dat eenmaal gezuurd is, wordt nimmer ontzuurd. Maar meel, dat te veel gezuurd is, kan niet voor een smakelijk gebak gebruikt worden M. Hadden

I) P. H. Ritter Jr.

Sluiten