Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ik ben hier eenzaam, niemand begrijpt me, En zwijgend moet ik ondergaan."

(„Puschkin" Jewgenij Onegin.)

Alle vreugde in de poëzie is gewijd aan de liefde tot God, tot de menschen, en tot de natuur.

En dan: streeft de sociale actie niet naar het* zelfde doel, tot eenheid en tot werkelijke hars monie te komen?

De menschen komen bij elkaar op bezoek, maar ach: „Uit duizend uitgedoofde zielen slaat niet een enkele vonk." De menschen zoeken elkaar op uit verveling, en het beste, dat een enkele maal daardoor bereikt wordt, is een vroolijke verveling (amusement). En dat eigen* lijk nog alleen, als er bier, sigaren en kaarten op tafeel komen. Op eens valt me hierbij het dagboek van de vrouwelijke studente Djako* bowa in, die in haar zoeken naar gemeenschap met de menschen zoo diep teleurgesteld werd. De menschen sluiten vriendschap en broeder* schap, maar kort geleden is een meisje, dat in Kyew studeerde, in den Dnjepr gesprongen. Ze liet een briefje achter, waarop geschreven stond: „Er bestaan geen vrienden, er bestaan alleen drinkbroeders voor een enkelen avond."

Menschen, die verbonden worden door ge* meenschappelijke klassebelangen, sluiten zich aaneen, — en hoe vaak is die band niets dan

Sluiten