Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een zuiver aardsch samengaan, terwille van onbeduidende belangen, „samensmelting in haat", maar geen wederkeerige liefde.

Staatslieden en wereldveroveraars streven er naar, de eenheid tot stand te brengen door wereldrijken, en wettelijken dwang, maar ze vergeten, dat „wel de nek, maar niet de ziel zich kromt voor het zwaard van den overwinnaar , zooals een Arabisch spreekwoord zegt. En hoe sterker het centraliseerende staatsgezag wordt, des te sterker wordt de middelpuntvliedende kracht der anarchie.

Zelfs de kerk is, in haar tegenwoordigen vorm, niet in staat, ons werkelijk te vereenigen. In den oorlog hebben immers de Duitschers en de Rus* sen, in naam van een en denzelfden Heiland een en denzelfden God gebeden hun de overwinning te geven over elkander. Ook de belijders van een en dezelfde geloofsbelijdenis,, — de Pro* testantsche Engelschen en Duitschers, de orthos doxe Russen en Bulgaren — hebben elkander op verschillende fronten bestreden. Wel bidden we tot een en denzelfden God, en spreken de* zelfde woorden, — maar toch — ieder bidt slechts voor zichzelf.

Ons Christendom is niets dan een kerkelijke organisatie, d.w.z. ze stelt zich ermee tevreden, de menschen in een godshuis samen te brengen. Heel zelden maar wordt het een persoonlijk,

Sluiten