Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ziendheid van den geest, als we elkander iets te vergeven hebben. Want in deze onvolmaakte wereld is liefhebben meestal vergeven, de men« schen liefhebben in al hun zonden, ondanks al hun onvolkomenheid.

In de dertiende eeuw leefde er in Italië een vrome jonge vrouw, Katharina van Siena. Eens wilde zij de doge van Venetië een verzoek om gratie overhandigen voor een ter dood veroor* deelde. De doge stond bekend als een harde, wreede man. Om nu zelf, voor ze op weg ging, haar afkeer van hem te overwinnen, bad ze: ,,0 God, toon me de schoonheid van de ziel van dien man'. Toen ging ze welgemoed op weg, en ze bereikte wat ze had gewild. Korten tijd daarna werd de doge ten val gebracht, en in de gevangenis gezet. De bewoners van Venetië hoorden hem achter de tralies bidden: ,,Schep mij een rein hart, o God." Zou het niet het geloof van Katharina zijn, dat in hem het gevoel had wakker geroepen voor zijn eigen jammerlijk geschonden menschenwaarde? Ze ging tot hem „in geloof, en niet in aanschouwen", en met de helderziendheid van het geloof zag ze ook in dat monster den mensch. Wij hebben geen achting, en daarom verachten wij; we zien niet, en daarom haten wij.

Laten we onze liefde eens wat nader bekijken: waarom is ze zoo machteloos, waarom mist ze

Sluiten