Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ling van Staatswege wel de oogenblikkelijke armoede verzachtte, maar tevens de bron der armoede verwijdde. Het was pompen van een lek gestooten schip, wel noodig, om dadelijk zinken te voorkomen, maar ook niets afdoende, om het lek te digten, integendeel dienende , om door den aandrang en de schuring des waters het lek nog te vergrooten. De onderstand, welken de arme zag, dat de Staat zich verpligtte, hem te geven, maakte hem zorgeloos, traag, ligtzinnig, dierlijk. „Men moet mij toch onderhouden," was zijne gedachte, ook wel zijn woord. En nu verspilde hij de ruime verdiensten des zomers in overdadige spijze en bedwelmenden drank; want in den winter zouden de rijken , zou de Regering voor hem zorgen. Zulke uitkomsten noodzaakten den Staat, zijne bedeeling hier te beperken, elders in te trekken. Mogt zij overal voor altijd worden afgeschaft! Er is aan de toenemende armoede geen paal en perk te zetten, dan daardoor, dat de Regeringen nooit bedeelen of laten bedeelen, en de armen dus nooit kunnen meenen, rtgt op bedeeling te hebben.

Zóó zocht de Staat door School, Kerk en Armenverzorging in de behoeften der steeds talrijker wordende geringere klasse te voorzien, zonder zijn doel ook maar op eenigzins voldoende wijze te kunnen bereiken. Dit zag de Christelijke Menschenliefde met deernis en medelijden , en zij besloot, hier met volle bewustheid, ddar halfwetende wat zij deed, ginds alleen door een juisten tact geleid, door vrije Vereenigingen, wier leden persoonlijk op de personen der armen zouden werken, den nood der menschheid te hulp te komen. Sommige dezer vrije Vereenigingen sloten zich meer aan de School aan; zij rigtten plaatsen van onderwijs op, lokten der armen kinderen daarheen, verkwikten den geest

Sluiten