Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hadden, om ook maar een glimp van het jonge paar te aanschouwen, zulk een extase, als de mens slechts gevoelt in de ogenblikken der hoogste verheffing, een extase, als misschien in de middeleeuwen slechts doorleefd werd door enkele uitverkoren mystieken, — een ontroering, waarin de mens aan zichzelven ontvoerd wordt; tranen wellen op in zijn ogen; het is hem, alsof hij dengene, die naast hem staat, en die hem tot nu toe wildvreemd is geweest, als een broeder zou moeten omhelzen; het is of de aarde onder zijn voeten wegzinkt; het is of zijn ziel opstijgt tot hoger sferen, en ook hem doorhuivert iets van dat oude verlangen om nu maar te mogen sterven, nadat zijn ogen het hoogste en het schoonste aanschouwd hebben wat de wereld ooit kan opleveren.

Schoonheid en betekenis der nationale feestvreugde.

Want waarlijk, men moet al heel weinig menselijk gevoel hebben, om niet te beseffen, dat hier iets schoons en verhevens aan de dag treedt. Als er reeds iets liefelijks in is, te zien, hoe een jong paar het leven intreedt, bestrooid met bloemen en omgalmd met feestliederen, hoeveel te schoner is het dan te zien, hoe een heel volk voor een wijle alle kleine, dagelijkse gekrib en gekibbel vergeten kan, en zich met vreugde om één jong mensenpaar heen kan scharen als leden van één groot huisgezin! Zelfs bewoners van andere landen konden niet nalaten daarvan met zekere naijver te getuigen. „Ik ben jaloers op Nederland en het nederlandse volk", zo sprak één hunner tot een redacteur van de „Haagsche Post", „want terwijl de hele wereld in haar voegen kraakt en scheurt, bereidt gij u op het schoonste feest voor, dat een volk

Sluiten